هنگامى كه سپاه اسلام را در نزديكى حصار خود ديدند درنگ نكرده باران تير را بر ايشان باريدن گرفتند . گروهى از مسلمانان به خاك افتادند و اين كار باعث شد كه مسلمان جائى دور تر از تيررس آنان اختيار كنند و خيمه‌هاى خود را در آنجا برپا كنند . ( 1 ) مسلمانان چند روز منتظر رو در روئى با دشمن باقى ماندند ولى ثقيف پس از شكستى كه به همراه همپيمانان خود در حنين تحمل نمود بودند ديگر آمادگى روبرو شدن با مسلمانان را نداشتند ، و دانستند در مقابل پيامبر و اصحابش جز چند ساعت نمىتوانند پايدارى كنند . به همين جهت زنان و اموال خود را با خطر به غنيمت و اسارت رفتن روبرو ساختند . از سوى ديگر ذخاير و امكانات فراوان به ايشان امكان مىداد براى مدتى دراز مقاومت كنند . آنان مىدانستند سلاح مسلمانان امكان ويران آن كردن دژهاى استوار را نمىدهد و ايشان كارى جز انتظار كشيدن ندارند ، و انتظارشان به طول مىانجامد و اين زمان بيشتر به سود ايشان است تا مسلمانان . ( 2 ) آنچنان كه در برخى روايات آمده سلمان فارسى به ايشان پيشنهاد كرد از منجنيق استفاده كنند . اين ابزار جنگى را عرب پيش از آن نمىشناختند . از اينرو سلمان آن را براى ايشان ترسيم نمود . مسلمانان آن را ساخته و سنگهاى بزرگ را با آن به پشت دژها مىافكندند ، ولى اين وسيله اثر كمى داشت و توان صدمه زدن به قلعه‌هاى طائف و روحيهء اهل آن را نداشت . مسلمانان پس از آن سلاح ديگرى كه برخى از قبايل جنوب مكه به آن آشنائى داشتند بهره گرفتند كه زره‌پوش بود ، و آن ابزارى بود كه رزمندگان داخل آن مىشدند و از تيرها و شمشيرها در امان مىماندند . سپس آن را به سوى ديوارهاى قلعه مىراندند و از آنجا به داخل نقب مىزدند . ولى مردم طائف در اين گونه جنگها مهارت داشتند و كارى كردند كه باعث فرار اين زره‌پوش‌نشينان شدند ، آنان پاره‌هاى آهن را گداخته كرده بر روى زره‌پوش انداخته آن را به آتش كشيدند و كسانى كه در آن بودند ناچار به گريز شدند . در اين حال نگهبانان حصار با تير چند تن از آنها